Onu mutlaka terk edeceğim

Eski eşyalarımı karıstırırken,Ortaokulda ögretmenimizin bize verdigi bir yazıyı gördüm ve bu cok begendigim hikayeyi paylaşmak istedim..

Onunla tanıştıgımız zaman ben 14 yaşındaydım…Hayatına giren ilk kişi ben degildim.Sonuncusuda olmayacaktım kuşkusuz!
Herkes bu beraberlik icin yasımın cok kücük oldugunu düşünüyordu.Aslında hicbir zaman yaşımızın uygunlugu söz konusu olamazdı böyle bir ilişkide…İlk önceleri sadece yakın arkadaşlarımla paylaştım küçük sırrımı.ilk kacamaklarım cok keyif vericiydi.Gönül eglendiriyordum onunla.Ah ne kadar aptalmışım meger…Aileme de anlatamazdım.Sanırım anlatsaydım kıyametin kopması diye adlandırılan durum olanca gercekliği ile cıkardı karsıma.Dolayısıyla bu birlikteligimi gizledim hep…
Başlangıcta cok seyrek buluşuyorduk.Daha sonra buluşmalarımızın sayısı arttı.Gönül eglendirmek demiştim ya,palavra…Hayatımda kapladıgı yeri anlamak icin cok zaman gecmesine gerek kalmadı.Evet artık onu seviyordum.Ama yine de aklımda hep aynı düşünce vardı.Kendimden emin bir şekilde diyordum ki : “Onun tutsagı degilim.İstedigim zaman onu terk edebilirim.” bu ikinci palavramdı benim.Cünkü ne zaman icerisinde hayatımın her safhasına yerleşmesini fark etmem yetti onu terk etmeme ne de annemin bizi yakalaması.Aslında Annem,bizi başbaşa iken yakalamadı.Sadece süphelenmişti.İzlerimizi bulmustu.Ardımızda bıraktıklarımızı gördü.
Canım annem,kızmadı bagırmadı.Hatta babama da söylemeyecegi konusunda garanti verdi.Sadece biraz nasihat ettikten sonra anne yüregiyle seslendi : “ne olur terk et onu!”
Biliyordu cünkü buluşmamızı yasaklamanın bir sey ifade etmeyecegini.Bu kacamaklar o zamana kadar nasıl gizli devam ediyorsa,yine gizli kalabilirdi.
Zaman gectikce birbirimize baglandık.Daha dogrusu ben ona baglandım.Tabii benim bu halim onun umrunda bile degildi.Su an geriye dönüp bakıyorum da aradan gecen bunca zaman icerisinde ben hep kendimden vermişim.
O bana hep sahte mutluluklar verirken,ben ona gencligimi her şeyimi veriyordum.Biliyordum nelere yol actıgını,görüyordum..
Onu önce sevmeyi ögrendim ,sonra nefret etmeyi.Beraber olmayı istemedigim anlarda bile yanımda olmaya devam ettigini gördüm.
İrademi yerle bir ettigine,beni kendimle karsı karsıya getirdigine sahit oldum.
Başkalarını kırdım onun yüzünden.Ben daha da fazla kırıldım.İnsanlarla arama girdi.Arkadaşlarım cogu zaman ondan nefret etti.Hatta ben bile bazen tiksindim.Ondan ve tenime sinen kokusundan.
O her seferinde yeni yepyeni olarak cıkıyordu karsıma.Ben ise her defasında biraz daha kötüleşiyordum.Ama bir tüelü terk edemedim.
Aslında birkaç kez denedim ayrılmayı.Hepsinde de dönüşüm bir öncekinden daha güclü oldu.Yoklugunda kıvrandım hasretinden.Alışmaya calıstım ama asla aklımdan cıkartamadım.
Uzun ve stresli geceler hep ev sahibim oldu.Tırnaklarımı yedim yetmedi.Kuruyemişe başladım ayrılık kilo aldırdı.Hep sonunda geri döndüm.Hatta şu an bile yanımda.,
Ama hemde onun yanında itiraf ediyorum.hepinizin huzurunda size söz veriyorum.Bir gün terk edecegim seni ey sigara…Anladın mı bırakacagım seni.