KAVUŞMANIN ALFABESİ

Öylesine bir gündü,yeni değilde sanki keşmiş günlerden biriydi,öyle gibiydi…Kaç gece beklemiştim seni.Kaç gece koynuma hasretini alıp uyumuştum.Kaç gece yalnızlık sancısıyla kıvranıp durmuştum.Öyle acımasdıki geceler,gökteki yıldızlar yüreğime atılan birer taş gibi gelmişti bana.Yinede her şeye değerdi bekleyişin.Bütün yollar sana çıkıyordu ama! ben asıl senin yolunun benimkiyle kesişmesini bekliyordum.Aylar geçmişti hep vardın ama birtek o an yanımdaydın.Biraz yabancıydın bana,birazda tanıdık.Şaşkındık şaşkınlığımız çok fazla yansıyordu yüzümüze.Göz göze gelmek hiç bu kadar zor olmamıştı.Bir bakıştan bin anlam çıkarmak buna denirdi işte.Yüzümüzde birbirimize ait izler arıyorduk bakarken.Ne çok duymuştum sesini ama sanki sen ilk kez konuşuyordun.İlk kez söylediğin cümleler sahibiyle bütünleşiyordu.Düştükçe gülüşün yüzüne, sessiz olan herşey konuşmuştu içimde.Yinede bi türlü çıkmıyordu ağzımdan.Oysa boynuna sarılıp sen aylardır beklenen, sen yıllardır özlenensin demek istiyordum.Hava serin değildi ama ben üşüyordum.Kelimeler hiç bu kadar zor olmamıştı bana.Ne zaman bir şey söylemeye kalksam, her seferinde bir şey oluyordu, sözcükler ağzımda donuyordu.Biraz önce üşüyen ben artık terliyordum.”AŞKTI” bu biliyordum ama bunu kendime bile itiraf edemiyordum.Farkında değildim belki, belki ben belli etmiyordum ama yıllardır koruduğum, yıllardır kimseye açmadığım topraklarımı teslim almıştın bile.Sınırlarımdan içeri girmiştin bir kere. Yüreğimin en gizli, en kuytu köşelerinde sen vardın artık.İtirazsızdım, belli ki mutluydum. Belli ki beni şaşırtan mutluluğun ta kendisiydi. Harfleri tükenmez bir kavuşmanın alfabesindeydim. Ve ben okumasını sanki yeniden öğreniyordum.Şimdi bu sevdayı bana yaşattığın için kendimi şanslı hissediyorum.” Ya sen olmasaydın” diye düşünmüyorum.Çünkü sen varsın, çünkü sen içimdesin. Çünkü sen benim hayat kaynağımsın.Biliyormusun, çölde bulabildiğim bir avuç su olsan, bitmeyesin diye içmem seni.Nerede olursan ol benimle kal.Ben bu yürek attığı sürece seninleyim